Bir azdan professor mühazirəyə başlamalı idi. Salonda 200-ə yaxın adam oturmuşdu. Professor, 100 dollarlıq bir kagız pulu götürüb salondan,

"Bu 100 dollari kim istəyir?", - deyə soruşdu. Əllər bir-bir havaya qalxmağa başladı.
Professor, "Yaxşı mən bu 100 dolla¬rı sizə verəcəyəm. Ancaq əvvəlcə icazə verin bir iş görüm", - deyib pulu əlində əzməyə başladı.

Sonra üzünü salona tutub bir də soruşdu: "Indi necə, bu 100 dolları istəyən varmı?"
Yenə əllər havaya qalxmağa başladı.

Professor, "Yaxşı, görək indi nə deyəcəksiniz", -deyib pulu ayaqlarının altında tapdalamağa başladı. Sonra əyilib pulu götürdü. Pul həm əzilmiş, həm də toza bulaşmışdı.

Professor bir də, "Hələ də bu pulu istəyən varmı?", -deyə soruşdu.
Əllər yenə havaya qalxdı.

Artıq yekun sözü demək vaxtı gəlib çatmışdı:

"Inanıram ki, haminiz çox gözəl bir dərs keçdiniz. Bu qədər əzilməyinə baxmayaraq puldan imtina etmədiniz. Çünki yaxşi bilirsiniz ki, nə qədər əzsəm də pulun qiyməti azalmayacaq. Hayatda da belədir. Bəzən öz səhvlərimiz ucbatından əzilir, hətta ayaq altına düşüb tapdalanırıq, üstümüz-başımız toza bulaşır. Ancaq başımıza nə gəlirsə gəlsin, qiymətimiz yenə də azalmır. Hətta kirli va ya təmiz, qırışıq və ya ütülü olmağımızında bir fərqi yoxdur. Çünki biz insanıq ".